Elem Çiçekleri

Ezgi Umut

“Biliyor musun Selma Abla  şu yataklardan bir tane almak isterdim. Hiç terletmezmiş diye yazıyor etiketlerde.”

Yatağı ters yüz ederken böyle diyordu  genç kadın. Kızgın ütüyü basarken görenlerin otuz yaşlarında sanacağı kestane saçlı, solgun yüzlü  kızın gözlerinin derinliklerinde çakmak çakmaktı o, on altılı  yaşların  kıvılcımları.

“Yatak içinde yatana göre değişir Güldünya. Sen rahatsan, mutluysan saman döşek  de en güzel yataktır, kuru yer bile. Mutsuzsan en kralından yataklarda yat canım,  yine de rahat edemezsin. Hem bizim kocakarılar bize yar etmez bunlardan  alsak da.”

Kendi  söylediklerini  onaylarcasına  başını sallayıp   önündeki yatağı ters yüz ederek buharlı ütüyle etiketlerini  yapıştıran   Selma Ablasına  baktı Güldünya. Başındaki yemeniden kurtulmuş gibi duran kuzguni saçlarının arasında  yer yer beyaz teller ışıldıyordu. Kaç yaşındadır acaba diye düşündü. On sekizinde evlenmiş olsa üç çocuğu mu  vardı? Eh yirmi beş bilemedin yirmi altı. Burnundan yanaklarını ayıran iki derin çizgi ve kaşlarının ortasındaki derin kırışıklık çektiği dertlerin  belirteci gibi göründü gözüne Güldünya’ nın. Kendisi de on sene sonra  böyle mi olacaktı, pis kokulu dehliz gibi bir  imalathanenin karanlığında mı tüketecekti onca yaşı, dökecekti onca teri… Hayır, hayır, burada en fazla birkaç ay çalışacak. Zaten sigortası da yok. Hemşehrisi Memed’ini o söz verdiği işe yerleştirdikten sonra çalışmayacaktı. Çocuklarını yetiştirecekti. Bir düzine güzel çocuk canlandı eteklerini çekiştiren. Tıpkı her akşam izledikleri o dizilerdeki gibi güzel bir evleri bile olacaktı. Tabi yatak odasında da terletmeyen yataklardan. Hayallere dalmak daha güzeldi gerçekleri yaşamaktansa. Hem belli mi olur günün birinde tıpkı o dizilerdeki gibi…

“Kaç paradır acaba bu yataklar Selma Abla?”

“Ben sordum. Raziye’ye. Yeme içme tam beş ay ücretini biriktir” dediydi.

“Tam beş aylık ücrete denkmiş ha, beş aylık ücret?”

Hiç olmazsa bebek doğduktan sonra diye düşündü. Hani şöyle rahat bir yatakta, kupür dantelli gecelik ve sabahlığına  bürünmüş,  mavi  satenden yumuşacık  yorganın altına gömülmüş, tombul yastıklara yaslanıp başında kırmızı loğusa kurdelesi, kucağında  minicik oğulcuğu  analığın  tadını çıkarmak ne güzel olurdu. Mehmed’i geliyor ve yatağın baş ucundaki kırlenti dantelli  sallanan iskemleye oturuyor. Güldünya’ya  ve minik oğulcuğuna sevgi ile bakıyor. Memed’in getirdiği, çocuk doğurduğu için getirdiği  bir kucak dolusu kar beyazı  şebboy, yanındaki etajerin üzerinde, Çanakkale’den geçerken aldıkları, o çok sevdiği mavi kumlu  vazonun içinde,  odayı misler  gibi sarmış kokusu. Mehmed elini uzatıp oğulcuğunu okşuyor. Sonra tam elleri sevgi ile Güldünya’ya uzanmışken  çukur gözlü, sivri burunlu süpürgeli  cadı dikiliyor başlarına. Hadi kalk, kalk  kızanım kalk, gelinin hası az uyuyanıdır. Kocasından sonra kalkan gelinden hayır gelmez.

“Öyle bir kaynanam var ki ne yapsam, bizim için güzel olan ne yapsam  gözleri yuvalarından oynuyor.” dedi sıkıntıyla.

O da kızgın ütüyü biyelere bastırdı hıncını alırcasına.

“Kız Gül,  benimkini kimse geçemez kıskançlıkta da, kötülükte de. Şöyle çiçekli bir yatak örtüsü aldıydım pazardan Çin işi. Kadın resmen kudurayazdı yahu. Düşün artık. Yatağımdaki örtüye de o karışacak.”

“Sahiden karıştı mı abla?” diye sordu Güldünya  boş bulunup.

Selma bu soruya biraz sıkılmakla beraber içini dökmeden duramadı.

“Hem de ne karışmak. Gitmiş akşam oğluna söylemiş.”

Tekrar ütüyü  bastı hırsla.

“Ekmeğe para bulamazken bak savruk karın paraları nasıl Salı Pazarlarında çar çur ediyor diye. Oğlunu  iyice doldurmuş. O gece yediğim dayağı  hiç unutmayacağım ah Güldünya.Oysa ne hayallerle almıştım o çiçekli yatak örtüsünü. Çocuklar da ağladı. Büyük kızın gözüne tik musallat oldu o dayak gecesinden sonra. Oğlan da  altına kaçırıyor.Değer miydi bir yatak örtüsü için?”

Neyse ki  Güldünya henüz böyle şeyler yaşamamıştı. Allahı’na bin kere  şükretti içinden. Gerçi kocası sokaktan  gelince, daha dış kapıda ayak sesleri duyulmaya başlayınca  bütün gün gelini  ile  senli benli olan anası, aniden suratını asıverirdi hani sanki bir şeylerle küstürülmüş gibi. Mehmed de hemen sorardı:

“Anacığım ne yaptı  ne söyledi gelinin sana?”

Önceleri hep şakacıktan soruyor sanmıştı ama işin ciddiyetini tez zamanda kavramıştı.

“Sonra ne yaptı cadaloz biliyor musun?” diye devam ediyordu Selma.

“Yok Selma Abla” dedi Güldünya, “Benim ki galiba biraz daha iyi seninkinden ama birazcık.”

O anda bebek yeniden kıpırdandı. Yanaklarına al bastı Güldünya’nın utancından görüldü mü diye.

“Oğlu beni döverken vurma kızanıma vurma diye  kendini yerler attı, başını duvarlara vurdu cadaloz…”

“Herhal yaptığı hatayı anlamış kadıncağız”  dedi Güldünya.

“Kadıncağız ha? Ah kızım, sen bu kaynana milletini tanımamışsın. Mahsus yapıyor. O vurma dedikçe oğlanı daha fazla vurdu. O kendini duvarlara attıkça, oğlanı  daha fazla tekmeledi. Bir de en küçüğe gebeydim.”

Tekrar ütüyü bastı başını sallayarak.  Kızgın ütüden çıkan buhardan yaşarmış gibi iki elem damlası süzülmeye başladı yanaklarından aşağılara.

“Ağlıyorsun abla.”

Selma kareli işçi önlüğünün kolu ile göz yaşlarını kuruladı.

“Haydi çok konuştuk. İşimize bakalım”

Şimdi bizim meraklı da gelir diye düşündü Selma.

Bebek yeniden pıtırdadı. Dört aylık artık, balık gibi dönüyor karnında. Kıpırdadı teyzeleri bakın diyesi geliyor Güldünya’nın. Fark ettiler  mi acaba? Selma ablasına güveniyordu ama Raziye’ den korkulur. Raziye insanın ağzından tatlı tatlı alır öğreneceğini, hele bir fark etmeye görsün.

“Benim rahmetli  adam   bir bilezik aldıydı ikramiye ile de bizim cadının gözleri  anam bir görecektin gitti gitti geldiydi.” diyerek kızıştırmaya çalıştı sohbeti Raziye de.

Kadınlar  söylediklerine ilgi göstermeyince Raziye ,  başka türlü girdi konuya:

“Kız Güldünya sana bir şeyler oldu son günlerde pek de ne bileyim pek de güzelleştin kız.

Ustabaşı gözünü alamıyor senden.”

Sahi ne zaman gelmişti bu Raziye  karısı sigara molasından? Amacı başka aslında. Ustabaşının Güldünya’ya ilgi derecesini  öğrenecek aklı sıra diye düşündü Selma.

Güldünya  başıyla hayır işareti yaparken düşünüyordu. Söylese mi? Fırsatını kollayıp karanlık  koridorda kıstırdığını söylese mi? Loş sahanlıkta ensesinden yüzüne doğru çarpan  alkol kokulu solukları yeniden duyar gibi oldu Güldünya. Hele elleri ile arkadan kavrayıp göğüslerine yapışmaya çalışınca nasıl da silkelemişti ızbandut gibi adamı. Karnına ulaşacak da gebeliğini anlayacak diye yüreği oynamıştı. Tanımazlığa gelmişti. Tanımış bilmiş olsa ustabaşının yüzüne bakmaması gerekirdi.  Söylerse Raziye  yanlış anlar. Belki de hasetinden çatlar.  En iyisi ses çıkarmamak. Yoksa söylese mi?

Tam söyleyecekti ki vazgeçti. Bu Raziye karısına pek de güven olmaz, bu gün böyle yarın öyle, yanar döner Raziye. Boşuna Raziye konmamış adı. Sahi ya adını bilip de mi koyarlar insanların? Biz ne koysak? Eliyle karnını ovuşturdu. Sonra hemen toparlandı, kuşkuyla bakındı etrafına. Gören olmamıştır İşşallah. Daha bol bir şeyler giymeli. Karnını da iyice kıstırmalı ki şişkinliği çıkmasın. Saçlarını mı kestirse. Saçımı kestirdim de ondan öyle görünüyorum der yüzü semirdikçe.  Kısa saçla hep tombul durur yüzüm. Ama hiç kesmediğimi söylemiştim değil mi? Doğduğumdan beri makas değmemiş demişti saçlarına.O zaman kısa saçın seni tombul gösterdiğini nereden biliyorsun diye sormazlar mı? Yalanı meydana çıkacak. Saç toplayan bir karı var mahallede, peruk yapan, ona satsa saçlarını. Bebeğine şöyle reklamlardaki gibi  güzel bir yatak alsa, kenarlarında tutunma yerleri olan. Bu yatakta anneannenin hatırası var dese bebeğine büyüdüğü zaman. Ayaklanınca hop hop oynasa o tahtalara tutunarak. Ya yataktan  düşerse. Dikkat etmesi gerekir.  Biliyordu o gözü körolasıcana yine her işlerine karışacaktı. Saçlarımı kestim diye oğlunu benden soğutur mu?

Raziye hırıltılı bir sigara öksürüğü patlattı. Baktı ki Güldünya ve Selma’da iş yok,

“Ablam sen oku da bizim gibi olma okulunu bitirmeye bak” diye çaprazdaki ufak tefek en fazla on beşinde  duran sarı benizli, sarı kirpikli maviş   kıza seslendi .

Kız hiç sesini çıkarmadı. Oku oku diyorlar okusam ne olacak? Zaten okutmazlar abilerim. Sivaslıların Emriye gibi oku oku sonra eşekten beter bir  adama  düş, her şey bitsin diye düşünceye daldı.  Sözde Emriye’nin  kocası da  okumuş, ortayı bitirmiş. Önce dizi dizi çocuk dizdi kadının karnı kucağı doldu doldu boşaldı. O dal gibi kız katana gibi bir ucubeye dönüştü etleri pörsüdü, karnı kat kat kaldı, memeleri sarktı.  Sonra da  adam ortadan kayıp oldu. İstanbul tarafında  görmüşler. Yanında gençten bir kızla, arabalıdan inerken. Söylese miydim? Söylemek neye yarayacak  Emriye’ yi üzmekten başka. Şurada yüz yüze bakıyoruz her girişte çıkışta eve. Ya uydurduysalar? Belki de adama sıktı birileri kurşunu, boşalttı ceplerini, kim bilir hangi ormanın dibinde ölüsünü yemekte böcekler, kurt, kuş… Sağlık ocağına gelen güzel gözlü genç doktoru düşündü sarı benizli kız. Tıpkı Memoli. Onun gibi simsiyah saçlar. Yakışıklı mı yakışıklı.Uzun kirpiklerle süslü güzel anlamlı bakan gözler.   Kalbi hızlı hızlı çarpmaya başladı. “Yazamam Hanımanne” demişti nenesine. “Bu yeşil kart geçersiz artık. Ama dur yanındaki güzel yüzlünün hürmetine sana şu eşantiyonlardan vereyim neneciğim. Biraz olsun ağrılarını alır.”

Genç kız kıpkırmızı olmuştu göz aklarına kadar.  Evleri hemen sağlık ocağınla karşı karşıya. Ah bir daha rastlayabilmek için neleri vermezdi ama sabahları evden öyle erken  çıkıyordu ki. Yedi buçukta başlıyordu sabah vardiyası. Sonra akşamın yedisine kadar hatta fazla mesai deyip gece 12’ lere kadar tutuyorlardı işte. Kim ses çıkaracak? Geçen gün kapıda yanına yanaşan gür, kara  bıyıklı adamın söylediklerini anlatmıştı. Raziye  Abla’ya.

“Sendikaya üye olun. Sırtınız yere gelmez. Ücretinizi de geciktiremez o zaman işveren.” demişti adam. Evde abisine söyleyince afakanlar başmıştı Ali Abisini.

“Hele bir daha o adamla görüş kız bacaklarını kırarım vallahi. Askere gidiyorum diye havalanma sakın. Oralarda da duyarsam gelir canına  okurum.  Bize sigorta, sendika  değil para lazım duydun mu dangalak para lazım.” Bir de kalkıp açık lisede okumak istediğini, doktor olmak istediğini anlatacaktı abisine. Ağzını mühürledi  o günden sonra.

Ertesi gün usta başı işe başlamadan bütün kadınları bir araya toplamış  on dakika mı yirmi dakika mı beyinlerini yemişti. Kapıda  kara bıyıklı düzen bozucularla konuştuğunu gördüğü her kim olursa olsun işten atılacaktı. Molalar kısıldı. Bir tuvalet arası vermek isteseler yüzünden düşen bin parça oluyor, biraz fazlaca kalsalar kıyameti   koparıyordu ustabaşı. Ama Raziye başka. Raziye’ye gelince akan sular durur. O uzun sigara molalarına çıkar, beş vakte ilave olarak.   Çantasında da her zaman filtreli Amerikan sigaralarından.  Ustabaşı verdi bu paketi diye de kasılarak dolanır, hava atar haspam. Neden kimseye değil de Raziye Abla’ya. Parçaları tam zamanında teslim ettiği içinmiş. Herkes işini onun  kadar eksiksiz yapmıyor mu? Bir daha ona bir derdimi söylersem Arap olayım diye düşündü sarı benizli kız ve Raziye’nin yılışık sorularını yanıtlamak için değil   ağzını açmak, kafasını bile kaldırmadı.

.

“Of nefesim daralıyor.” diye bağırdı Güldünya. Alkol kokulu soluklar ensesine yapışmış hiç bırakmıyordu Raziye’nin meraklı sorusundan sonra.  Yüzü kızarmış alnında boncuk boncuk terler fışkırıyordu ya  Raziye hemen yanında bitti.

Bu tarafı da vardır diye düşündü yan tezgahtaki  soluk benizli  kız, yine  başını kaldırmadan , dedikoducudur fitnecidir ama en önce yardıma koşan da hep Raziye abladır.

“ Kız Gül, sende bir tuhaflık var bu gün” dedi Raziye.

“Var ya abla var. Sabahtan beri midem kalkıyor.” Birden her şeyi berbat edeceğini  hissedip çabuk çabuk ekledi. “Akşam balık yedik de.”

“Oh Maşşallah!” dedi Raziye sırıtarak. “Hem parasızız dersin hem de balık. Söyle kız lüfer mi palamut mu yediniz?”

“Ah abla ah bizim kayınvalide pazardan toplamış, bütün gün tablada  bekleyip kokuşan balıkları. Bir de yarı fiyatına aldım hamsiyi  diye kasılıyordu oğluna.”

Allah affetsin beni diye geçirdi içinden Güldünya. Raziye’nin olayı anlamaması için uydurmuştu bu yalanı. Yoksa dün gece yine çorbaya talim etmişlerdi. Bunu uydurmuştu da benzerlerini yaşamamış mıydı sanki? Yüklü olduğunu bile bile bozuk yiyecekleri gelinine  kakalayan böyle bir cadaloza az bileydi biçtiği pay. Evet evet yalan değil.

“Kız ne düşünüyorsun öyle kumru gibi?” diye üsteledi Raziye.

“Biraz çıksam, temiz hava alsam?”

“Çık çık ben ustabaşıya söylerim.”

“Karşıdaki bakkaldan da ayran al!” diye seslendi arkasından.

Getirip tıktılar onca zehirli bidonu buraya bodruma. Sanki bahçede yer yok. diye söyleniyordu içinden. Sigara odasında ustabaşıyla cilveleşirken görmüştü plastik fıçılarda taşınan kimyasalları. Aslında bıkmıştı bu herife cilve yapmaktan da. Sırf işini tutsun diyeydi yaptıkları. Bir kere yüz vermişti geri adım atmak demek işten atılmak demekti. Bir an karşıdaki tezgahta çalışan soluk benizli  kıza ilişti gözü. Şu kız kadar okumuş olsaydı buralarda sürünmezdi elbette.Akıl parayla değil a! Ama Raziyecik  diploma bile alamamıştı ilkokuldan. Hem evde bekleyen felçli oğlu varken işini tutmaktan başka ne yapabilirdi?

Güldünya  tavana kadar süngerlerin yığılı olduğu daracık koridorda ilerlerken içindeki  sıkıntı iyice basmaya başladı. Yürüdükçe sanki daha bir uzuyordu koridor hiç bitmeyecek gibi. Kapıya doğru yaklaşınca mide bulantısı iyice arttı. Kesif bir kimyasalın buğusu sarmıştı bu bölgeyi.  Kapı yanında yığılı  plastik bidonları gördü. Ne zaman yığmışlardı onca bidonu oraya. Sabah yoktular değil mi?  Kapının sürgüsünü açarak küçük sahanlığa çıktı. Neden içeriden sürgülüyorlar kapıyı bir türlü akıl erdiremiyordu. Ya bir şey olsa deprem filan. Olmayacak şey mi? Geçen akşam televizyondaki programda öyle konuşmalar duymuştu ki bütün gece bir oraya bir buraya dönüp durmuş, bit pazarından alınma  eski karyolanın gıcırtısından ne kendini ne de Memed’ini uyutmuştu, huzursuzluktan. İyi ki tek katlı bir gecekonduda kalıyorlardı. Deprem proşöförüne göre bütün evler güvensizdi ama Güldünya düşünüyordu da bir sürü katın altında kalmak başka tek bir çatının başına  yıkılması daha başka. Proşöför ne demişti ama? Hepsi de tehlikeliymiş. Çadırda mı yaşayacaklar?  Düğmeye dokundu ama ışıklar yanmadı. Karanlık merdivenlerden küf kokulu  duvarları elleye yoklaya yukarı çıkıyordu yavaş yavaş. Oysa apartmanın giriş katında otomatikler yanıyordu.

“Namussuz, ırz düşmanı!” dedi. Mahsus tamir ettirmiyor ışıkları. Karanlıkta inerken geçen gün uğradığı sataşmayı hatırlayınca yeni bir sıkıntı dalgası ve ter boşandı hücrelerinden ve bebecik bir tekme daha attı. Doktor tam bilemedi diye düşündü apartman sahanlığında  duraklayarak. Bu bebek hareket ettiğine göre üç aylıktan fazla olmalıydı. Daha kaç ay çalışabilir? Karnı iyice şişince kesin çıkarırlardı işten. Hem parası kesilecek, hem de bütün gün evde o nefret ettiği kadınla yüz yüze yaşayacak. Giriş kapısından hızla giren bir çocuk güm diye karnına çarpacakken, geri çekilerek kendini kolladı. Apartmanın arkasındaki küçük bahçe arabalarla doluydu. Yukarıdaki pencereden  yarı beline kadar sarkmış yorgun, dünyadan  bezmiş gibi görünen  bir kadın sesi.

“Allah belanı versin, Allah belanı versin  senin piç kurusu ” diye çığlık çığlığa  ileniyordu  aşağıdaki salya sümük ağlayan çocuğa. Çocuk daha çok  ağlayıp zırlıyor ve tekrar tekrar zile basıyordu. Acaba annesi miydi bu kadın  çocuğun?    İki adımlık basamağı inip girişteki bahçe  duvarına dayandı. Gözü karşıdaki bakkalın camekanlı dolabına kaydı. İçecekler, kolalar, meyve suları dizi dizi. Yutkundu. Ayran iç demişti Raziye ablası ama para mı var? Gözü kör olsun bu parasızlığın.

Yoksa çocuk sahibi olmak için acele mi etmişlerdi. İlk kez böyle düşünüyordu. Hangi anne çocuğuna böyle sözler söyler ve ilenir. Demek ki kadıncağız çok bunaldı bir şeylerden. Birden  bağıran kadının  dairesinde salonun   baş köşesindeki koltuğa kurulmuş,  yaşlı bir Hanımağa  canlandı  gözünde. Yanında hepsi de  Huriler gibi uçuşan  üç dört kumanın   hizmet verdiği bir cadı kaynana. Penceredeki sinir küpü olup kurumuş kadın, besbelli ki beş parmağın  ilki, ilk  gelin olmalıydı, nasıl çileden çıkmasın? Acaba o evde de bu yataklardan var mıdır? Ama Selma ne demişti: İstersen kraliçe yataklarında yat mutsuzsan rahat edemezsin. O zaman tüm o reklâmlar, hepsi bir kandırmaca değil miydi?   Aslında kaygılıydı. Memed’in üzerine bir kuma getireceğinden korkuyordu. Kaç yıl olmuştu bir türlü bebek yok. Bir gece duymuştu annesinin ona sözüm ona fısıldayışını. Bu gelin çocuk vermezse sana,  Erzurum’dan   hem de dindar, namuslu  güzel bir kız varmış onu getireceğim diyordu annesi. Pis cadaloz. Sanki Güldünya namussuzdu da. Ensesinde alkol kokusu peydahlanıp kaba eller vücudunu sıkıştırmaya başlayınca nasıl da atmıştı dirseğini herifin böğrüne. Bunu mu anlatması gerekiyor namuslu olduğunu ispatlamak için.  Sanki kadın  kendisi evlenecek. Mehmed’in yanıtını duyamamıştı ama kocamış  cadının ille de kendisine  duyurmak için konuştuğunu  ancak şimdi biraz düşününce anlıyordu. İyi de tüm yaşamı bu kadının yaptıklarını nasıl geri püskürteceğim kaygısıyla mı geçecek? Yaşamda yapılacak daha güzel şeyler de olmalı. Biraz okuma bilirdi. Kitap okumak isterdi hep. Sinemalara tiyatrolara gitmek isterdi.Bir müzik aleti bile çalmak isterdi. Mesela mandolin. İlkokul öğretmeni Ayşe Hanım  ne güzel ezgiler çalmıştı mandolinle bir keresinde. Sonra güzel yemekler yapacak, kremalı  pastalar, börekler yapacak, başında kimse dır dır etmeden. Yutkundu.  Elleri ile saçlarını tarıyor gibi yaptı. Saçları  dayanılmaz geliyordu son günlerde. Boynu ağrıyordu saçların ağırlığından.  Kestirmeli. Keşke üç sene önce saçları kestirtecekler korkusundan okulu bırakmasaydı. Kestirince  anasının kınalı  saçlı kuzusu olmaktan çıkacağını düşünmüştü hep. Anacığının ince beyaz parmaklarının izini taşıyan saçları kestirmek onun son hatırasını da atmak gibi geliyordu o çocuk kavrayışıyla. Onu kandırmışlardı.  Bak işte şimdi kestirmeyecek mi? Ama onu kandırmak için bir bahaneymiş bu saç kestirme olayı. Şimdi anlıyordu.  Bahçedeki iğde ağacı yeni sürgünler ve tomurcuklar vermiş. Ötedeki erik ağacı beyaz bir gelin gibi  çiçeklerle bezenmiş. Elem çiçekleri diye düşündü, gelin çiçeği değil elem çiçeği hepsi.

Apartman basamaklarında evcilik oynayan iki küçük kıza takıldı gözü. Küçücük bir kilim parçasının üzerinde evcilik oynuyorlardı. Zaman değişmişti artık. Bir evde olabilecek tava, tencere, tuvalet aynası, yatak odası takımı, koltuklar… ne varsa hepsinin küçücük plastikten oyuncakları yapılmıştı. Ne güzel dedi. Şimdi çocuk olmak varmış. Bir kolu her zaman  kopan  plastik bebeğini anımsadı. O bebek yüzünden, o ikide bir kopan kol yüzünden evcilikten nefret etmişti küçükken.  Ama kendi bebelerine en güzel oyuncakları alacaktı. Tabii ki çalışarak.Sonra da onları okutacaktı. Okumaları için ellerinden geleni yapacaktı.  Kendi durumuna güldü. On yıl sonra Selma Ablasından bin beter olurdu o kadar çocukla. Memlekette kalıp o zengin ağanın oğluyla evlense miydi?  Ama okuyacaktı. Onun için gelmemiş miydi İstanbul gurbetlerine, parasız yatılıya, yüreğinde yitirdiği anasının acısı sıcakken, sıcacıkken.  Daha orta ikideydi ki  kanına girmişlerdi yengesigiller. Okullar açılıp arkadaşları okula giderken o da gerdeğe girmişti. Bunu neden yaptılar diye çok  düşünmüştü. Oysa kendi kızlarını lisede okutuyorlardı. Belki hafta sonları onlara evci çıktığında  verdikleri bir kap yemek batmıştır gözlerine, belki de kendisinden kurtulmak istediler. Selma ablaya anlatınca evlilik hikayesini kızım onlar seni satmışlar başlık parası almışlardır deyivermişti de üç gün onunla konuşmamıştı. Bunu bir gün soracaktı Memed’e.

Derin derin soluklandı birkaç kez.  Apartmanın kapısını itip içeri girdi. Birden birkaç ay önce üç katlı bir binanın bodrum katındaki çekyat  imalathanesinde, gece mesaisinde  çıkıp- kaç kişiydi  dört mü beş mi-  kadının ölümüne neden olan yangın haberi  geldi hatırına nedense. İkisi yanarak ölmüş, kömüre dönüşmüş, diğer kızlar da yoğun duman zehirlenmesinden. Tepeden tırnağa ürperdi.  İşçi kızlardan biri de gebeymiş üç aylık. O zaman altı kişi ölmüş olmuyor muydu?  Yazık yazık diye söylendi. Üstelik çocuk yaşta kızlar çalışıyormuş o imalathanede. Birden buruk bir gülümseme sağanağına tutuldu.  Kendisi de çocuk sayılmaz mıydı? Televizyonda duymuştu. Sıfır on sekiz yaş arası herkes çocukmuş insan haklarına göre. Eliyle karnını okşar gibi yaptı.   Sonra yine aynı yoldan gerisin geriye,  o kesif  tiner kokulu  mahzenin  giriş kapısına  doğru inmeye  başladı duvarlara tutunarak.

Ezgi Umut

Benzer Hikayeler

• 13 Şubat 2010 -- Beni Seven Bana Gelsin ya da Ben Kendimden Gideyim
• 11 Şubat 2010 -- Alkış Tutuyorum
• 11 Şubat 2010 -- Bir odada…Yalnız:
• 11 Şubat 2010 -- Bedrana
• 10 Şubat 2010 -- Toprak Kız