Kayıp Dünyanın Masalları
Fikret Doğan
Yukarı Dağ Dere köyü Ege’nin şirin mi şirin bir dağ köyüdür. Yukarı Dağ Dere’ nin dağları çam, meşe, ardıç, çınar ve kestane ağaçlarıyla kaplıdır. Dağlarda biriken karlar baharla birlikte erir, akan sular dağların kuytularında büvetler oluşturur. Yükseklerden süzüle süzüle gelen kar suları, Yukarı Dağ Dere’nin gözlerinde buz gibi suya dönüşür. Bu yüzden Yukarı Dağ Dere’nin her bir köşesinde “göz”e rastlarsınız. Her gözün duvarına zincirle sabitlenmiş bakır maşrapalardan kana kana su içersiniz. Yukarı Dağ Dere, adına yakışır serin sulara sahiptir ve yüce dağları ormanlarla kaplıdır. Yukarı dağ Dere’nin tepelerini, dağlarını aşıp zirveye ulaştığınızda dingin mi dingin, yeşil mi yeşil bir gölle karşılaşırsınız. Çamlar, ardıçlar, meşeler, çiçekler renklerini düşürmüşler Saklı Göl’ün aynasına. Saklı Göl’den b ir manzara yansır mavi göğe; çamlar, ardıçlar, meşeler, çiçekler. Dinginliği ve durgunluğu bozan tek şey kuşların ötüşüdür ol zamanda. Çiçekler renk renk, çeşit çeşit, koku koku. Her şey usta bir ressamın fırçasından dökülmüş doğaya.
(daha fazla…)
Hayatımızda geride kalan her şey, tüm yaşanmışlıklıklar, tüm anlar, her ne kadar kimi bizi öldürse, kimi bizi yıldırsa, kimi bize daha önceki her şeyi unuttursa, kimi dünyadaki en mutlu anımız olsa da, üzerinden belli bir zaman geçtikten sonra sadece bir hikayedir.Bu hikayeleri en çok kendimize anlatır ve onlarla sarılırız hayata. Çünkü bizi, biz yapan şeylerdir o hikayeler. Ama ya başkalarına da anlatırsak? Biraz olsun rahatlamaz mıyız? Belki bu sayede, bizim gibiler, benzer hikayeler yaşamış ya da o hikayede takılı kalmış olanlar da yalnızlıktan sıyrılırlar az da olsa.
Ben, senin, onun, ötekinin hikayesini okuduğumda daha da seviyorum hayatı. Ve sen, yaz ki, diğerleri de sevsin biraz.
hikayelerini hikta[at]gmail.com adresine bekliyoruz.